IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Don't make a sound.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 21
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Don't make a sound.   zo dec 25, 2011 2:38 am

Dat was nou weer typisch voor de winter: het werd altijd zo snel donker. Het ligt van het scherm dat van de mobiel afkomstig was verlichtte alles enigszins een beetje. Zijn ogen gleden over de nummers heen, fronste zijn wenkbrauwen. Het vreemd. Hij had nummers van zowel mensen uit deze wereld, als uit die van de andere. En vreemd genoeg bleven ze er allemaal in staan. Alleen deed zijn mobiel zo flauw om te doen alsof er geen bereik was als hij een persoon probeerde te bellen die aan de andere kant zat. Het zou hem wel ongelofelijk veel geholpen hebben als hij de anderen wel gewoon kon bereiken. Enkel voor zijn eigen kleine onderzoekje waar niemand vanaf mocht weten, eveneens dat niemand af mocht weten van zijn mobiel. Het zou enkel voor verwarring leidden, en daar had hij geen zin in.
Uiteindelijk borg hij het toestel maar op in zijn broekzak, hief zijn kin op. Geen sterren, nog niet. Hij pakte het stokje van de lolly afwezig vast, draaide ermee, om hem vervolgens uit zijn mond te halen. Verdorie, hij moest echt slomer worden hiermee. Het ging altijd te snel, en dan zou hij weer helemaal dramatisch gaan doen omdat hij geen nieuwe kon vinden. Hij had beter – Nee wacht… Hij had ook een zak mee gehad, maar die had hij al weggewerkt. Hij sloot zijn ogen, slaakte ietwat geërgerd een zucht. Het was een probleem, een nogal groot probleem. Verslaving. Verslaving aan lolly’s, hoe suf kon je het bedenken?
Waar was hij nou eigenlijk? West. West de plek die in beide werelden zoveel op elkaar leek. Alleen dat de ander verpest werd door het vreselijke Amber. Hij voelde zich altijd vele malen fijner op deze wereld. Was zijn geboorte… Wereld. Maar hij had al een paar dagen last van hoofdpijn, en die misselijkheid. Vandaar dat hij er maar vanaf had gezien om terug te gaan, dan maar wat langer hier blijven. Wat wel zo zijn nadelen had. Hij miste lessen op school, en ergens was hij wel een nerd. En dan was er ook nog dat persoon… Dat hem altijd zo wist te irriteren dat hij begon te schreeuwen. Niemand maakte hem aan het schreeuwen, kreeg hem zo kwaad, op hem na. Vreselijk persoon was het gewoon. Hij huiverde zachtjes bij de gedachte eraan, stopte snel de lolly weer in zijn mond en schudde het van zich af.
De vuurtoren. Zijn plekje om te denken. Het was vreemd. Er was zo weinig ligt hier, en het was ook een verloren plek. Terwijl hij in de andere wereld nog in de bloei van zijn leven was. Ach ja, hij had het omgedoopt tot zijn plek. Het was er verlaten en rustig, dus kon hij rustig nadenken. Hij bleef voor het eenzame bankje staan, staarde ernaar. Normaal was hij altijd bezet… Rustig draaide hij zijn rug ernaar toe en ging zitten. Langzaam begon hij op het stokje te bijten, lolly was op. Maar hij had niets meer. Niet leuk. Maar hij had tenminste nog zijn stokje waar hij afleiding uit kon putten.

» Zinloos [À]

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Night
Moderator
avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 16-12-11
Leeftijd : 22

Passport
Wereld: Parallel
Soort: Shapeshifter
Partner: Ton cœur bat à deux temps, un autre baiser et tu seras mien~ ♥

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   zo dec 25, 2011 3:02 am

Een zwart gordijn van donkere haren blokkeerde zijn zicht, creeërde zo nu en dan een opening waar hij doorheen kon kijken ookal was het nog zo donker. Zijn zwart-gehandschoende hand veegde zijn zwarte pony naar achteren zodat het irritante haar zijn zicht niet blokkeerde. Oplettendheid was een must in de FBI-organisatie en een te lange pony was niet al te efficiënt in de wind. Zijn ogen moesten gericht zijn op alles en iedereen, moesten de omgeving nauwlettend in de gaten houden. Iemand kon je zo van achteren of van de zijkant aanvallen en ookal was het nogal paranoia om zo te denken, het was nog wel belangrijk. Hij was ambitieus in zijn werk, kon het niet hebben om te falen in het werk waar hij goed in was. Dat zou een ware trap op zijn ego zijn.
Hij voelde de wind aan zijn jas rukken, wapperde de zwarte stof naar de zijkant en blies het van de andere kant tegen zijn been. Bah, wat haatte hij de winter. Altijd maar die dikke kleding, de kou, de harde wind en ook nog eens de sneeuw en nattigheid. Hij had liever de zomer dan de winter. In de zomer kon hij in lichte minder dikke kleding rondlopen, had hij geen last van die rotwind en had hij ook geen last van nattigheid, sneeuw of kou. Het feit dat het altijd zo donker werd in de winter vond hij niet erg. Hij hield van het donker, vandaar de naam Night. Nacht. Hij hield van de nacht. Hij lag vaak genoeg op het dak naar de sterren te kijken, sterrenbeelden proberen te zien en te genieten van het zicht dat hij 's morgens niet kreeg. Hij voelde zich thuis in het donker, als een soort schaduw.
Night keek op, zag de donkere omgeving en de donkerrode en witte kleuren van de vuurtoren die het niet meer deed. Naast de vuurtoren zag hij nog iets wits, een wit hoofd dat boven de leuning van een bankje uit stak. Dat kon maar één persoon zijn... De persoon die Night het liefste irriteerde maar tevens ook de persoon die hij aan de andere kant niet echt mocht omdat ook hij hem goed kon pesten en kwaad maken. Grappig was het wel, maar prettig, nee. Een lichte grijns kwam op zijn gezicht. Hij liep in rustige tred op hem af, plaatste uit het niets zijn handen op de jongen zijn schouders. 'En wat heb jij hier te zoeken, Axe?'

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 21
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   zo dec 25, 2011 4:36 am

Het was koud, maar hij was wel kouder gewend. Hij was vroeger ook zo slim geweest om naar de noordpool te gaan of zo. Bij het punt: nul controle over je ware kunnen. Stomme vader ook die het had moeten uittesten, hem had moeten pushen tot het uiterste. Het had zijn dood nog eens kunnen betekenen. Zijn ogen sloten zich half, kin zakte naar onder. Afwezig staarde hij de grond, legde zijn onderarmen op zijn benen en duwde zachtjes zijn vingertoppen tegen elkaar. Hij had geen handschoenen nodig. Hij had zelfs gewoon keer na keer een sneeuwbal zitten maken met blote handen, enkel omdat hij stiekem ergens genoot van het prikkende en verdovende gevoel.
Dat was vrijwel het enige wat hij fijn vond aan de winter. De sneeuw die hem dat gevoel kon geven. Voor de rest vond hij het een vreselijk gebeuren. Verwelkomde de lente ook altijd hartelijk. Hij hield van de lente, wanneer de zon nog niet zo warm was als in de zomer. Wanneer het gewoon brandde, hij was en bleef een albino. Iets wat zijn gehele leven had veranderd, hem van dingen had beroofd. Maar degene die hem van werkelijk alles had geroofd was zijn vader, de walgelijke… Verachtelijke vent. Zijn tanden beten zo hard als maar kon op het stokje, zorgde ervoor dat het pijn deed aan zijn kaken. Zijn ogen die zich dichtknepen, zijn vingers die zich in elkaar vlochten: zijn handen krampachtig tot vuisten probeerde te ballen – maar dit ging zo niet.
Uiteindelijk ontspande hij zich, het was het niet waard. Hij liet zijn schouders zakken, zijn handen die weer slapjes naar onder hingen en het stokje dat zo uit zijn mond kon vallen. Hij rechtte zijn rug, haalde diep adem. Hij hief zijn armen op, strekte ze een beetje. Zijn mondhoeken krulden omhoog bij het voelen van dat voldane gevoel. Zijn spieren hadden erom gevraagd, hij had het ze gegeven: en kreeg er dit gevoel voor terug. Mooie ruil.
Zijn ogen schoten open bij het voelen van een hand op zijn schouder, liet zijn armen abrupt naar onder zakken, eentje natuurlijk naar zijn onderrug – pistool dat hij altijd bij zich had. Vreemd genoeg stopte hij het altijd daar in zijn broek, ach ja… Beter iets dan niets? Zijn ogen werden een tikje groter bij het horen van de o zo bekende stem, en de bijnaam natuurlijk. ‘El,’ sprak hij ietwat geïrriteerd, ‘Het is Axe-el. Man, je leert het ook nooit hé? En dat accent van je is het slechtste excuus ooit.’ Hij keek over zijn schouder, een felle blik natuurlijk. Hij was al een beetje chagrijnig door die vervelende gedachtes aan zijn vader, en dan zijn lolly’s die op waren… En natuurlijk ook nog eens dit. Het was allemaal zo voorspelbaar. Van al de personen die hier hadden kunnen komen moest het hém zijn. Night. De persoon die hij niet echt haatte, maar hij mocht hem gewoon niet en irriteerde zich dood aan hem. ‘Maar,’ begon hij uiteindelijk, weer rustig, ‘Ik kan ook hetzelfde aan jou vragen. Dus geef jij mij maar eerst eens antwoord.’ Hij hoefde nog geen naam te gebruiken. Dat kwam later wel. Om het nu al te doen… Dan was alle lol er zo snel vanaf.

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Night
Moderator
avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 16-12-11
Leeftijd : 22

Passport
Wereld: Parallel
Soort: Shapeshifter
Partner: Ton cœur bat à deux temps, un autre baiser et tu seras mien~ ♥

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   zo dec 25, 2011 8:19 am

De schrikreactie van Axel waarbij de jongen zijn pistool greep, was niet erg vreemd. Night zou het zelf ook doen wanneer iemand hem de stuipen op het lijf jaagde, vooral op zo'n manier. Maar dat was nou wat Night amuseerde: De schrik van andere mensen, de offensieve blikken, de beledigde reacties. Hij was een ware plaaggeest, had met iedereen wel een lolletje uit gehaald en dat puur om zichzelf te amuseren. Veel mensen vonden het irritant, anderen vonden het ook wel grappig maar sommigen had hij werkelijk waar zoveel of zo erg geplaagd dat ze een hekel aan hem kregen. Vond hij overigens niet erg, er waren genoeg mensen die van hem hielden en het was goed om ook een paar rivalen te hebben. Rivalen zoals Axel bijvoorbeeld. Hij durfde hun relatie niet vijandig te noemen want daar was alles nog te mild voor. Night zou hem echt mentaal of fysiek moeten kwetsen om het tot dat stadium te laten stijgen. Iets wat hij liever niet zou willen, ook al waren er soms bepaalde mensen die hij echt het leven zuur wou maken. Dat betekende echter niet dat Axel één van die mensen was. Het was gewoon leuk om met hem te sollen, dat was alles.
'Ff, wanneer leer je nou eens niet zo serieus te zijn?' kaatste Night terug, hief zijn ene hand en prikte met zijn vinger in Axel's wang. 'Axe vind ik persoonlijk een erg leuke bijnaam, maar prima: Ax-el.' Hij trok zich terug, liep rustig om het bankje heen en ging er zelf ook op zitten op redelijke afstand van Axel, die hij hoogstwaarschijnlijk toch weer zou verkleinen tijdens het gesprek. Hij sloeg zijn ene been over het andere, richtte zijn rode ogen op de donkere zee recht voor hun. De golven sloegen tegen de kustlijn, creeërden daarmee een rustgevend geluid. 'Hm, ik vroeg het jouw toch echt het eerst. Maar goed: Ik verveelde me.' Dat was dus niet waarom hij hier kwam. Hij werd nog altijd geteisterd door nachtmerrie's die zijn nachten altijd bijzonder geslaagd verstoorden, met als resultaat dat hij de halve nacht wakker naar de sterren lag te staren, vastbesloten om niet weer in slaap te vallen. Hij probeerde al zijn tijd goed op te vullen en wou het liefst niet naar bed, al wist hij dat hij het geen dag vol zou houden zonder goede slaaprust. En wat was nou beter: Een paar uurtjes slapen, of helemaal niet slapen?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 21
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   ma dec 26, 2011 4:59 am

Zijn hand die zich zwakjes om het handvat van het geweer sloot, wijsvinger die zich zachtjes op de trekker plaatste. Maar hij liet hem nog op zijn plek, hoewel het wel al duidelijk was waar hij op doelde. Als het geen bekende stem was geweest had hij hem allang getrokken, recht tussen de ogen van de ander gericht. Zijn hele leven leefde hij in angst. Hij viel op, tussen alles en iedereen. Vervloekte uiterlijk ook. En het zou maar een kwestie van tijd zijn, voordat beiden werelden achter hem aanzaten. Hij had ongekende informatie, zou dat ook nog hebben zonder dat hij bij beiden organisaties zat. Hij was opgegroeid tussen de twee veroorzakers, had hun horen praten en overleggen. Hij wist bijna alles. Het was alleen het probleem dat hij het had verdrongen als klein kind, omdat het een nare tijd was en hij er niets meer over wilde weten. Misschien was het ook wel beter zo… Maar alsnog, hij kon nooit zijn waakzaamheid voor een keer laten zakken.
‘Zodra jij verdwijnt uit mijn leven,’ merkte hij op, leek de vinger die in zijn wang te negeren: maar irriteerde zich er dood aan. Hij lachte uiteindelijk zachtjes, sloot zijn ogen. ‘Nou, ik noem jou toch ook geen Argy? Dus doe mij een lol en behandel me hetzelfde zoals ik jou behandel. Is wel het minste wat je kunt doen nu we aan elkaar vastzitten.’ Haten was een groot woord, en het waren mee plagerijtjes. Maar ze zaten wel aan elkaar vast. Ze waren gekoppeld en moesten maar een paar vormen. Het enige wat hij wist over het kunnen van de ander was dat deze een Shapeshifter was. En hij was toegelaten omdat hij altijd wist welke vragen hij moest stellen tegen verdachten: kwam door zijn kleine geheime trucje dat hij gedachtes kon lezen.
Hij haalde zijn hand weg bij het geweer, liet het voor wat het was. Hij volgde de ander met zijn blik, fronste wanneer deze zijn benen over elkaar sloeg. Hij kon zichzelf niet echt een macho noemen, maar benen over elkaar slaan was toch echt iets vrouwelijks in zijn ogen. Ach ja, het was Night. En Night was gewoon vreemd. Viel niet verder over te discussiëren. De frons werd nog erger bij het horen van de ander zijn antwoord. ‘Je verveelde je?’ kwam er nogal spottend uit, ‘Je weet dat ik niet dom ben, Night. Natuurlijk zal je mij met alle plezier plagen wanneer je de kans kreeg, en die krijg je nu ook. En aangezien ik niet in toeval geloof zou ik bijna de conclusie trekken dat je me bent gevolgd.’ Hij zweeg eventjes, oké… Misschien had hij dat beter niet kunnen zeggen, maar alsnog. ‘En jij verveelt je nooit. Want je pakt gewoon ieder willekeurig slachtoffer dat je wordt aangeboden. En er zijn er genoeg in de wijde omgeving, dus waarom dwaal je dan toch af naar een plek waar de kans het kleinste is waar je iemand zult vinden? Waarom?’ Hij kon het niet helpen dat zijn blik over was geschakeld van een onbegrijpelijke naar een bezorgde. Hij gaf om zijn medemensen. Eerst had hij ze allemaal de dood in willen jagen, had zich toen gerealiseerd dat hun niets te maken hadden met zijn lot en had het maar gelaten voor wat het was.
Hij slaakte een diepe zucht, hief een hand op en legde deze in zijn nek. Hij krabde eerst, maar schakelde toen over naar wrijven. ‘Sorry,’ mompelde hij uiteindelijk, vond het niet leuk zijn excuses tegen de ander te maken – uitgerekend hem nog wel, ‘Dit is geen verhoor, dus moet ik het ook niet zo beschouwen. Maar ik… Ik heb al een paar dagen last van hoofdpijn en heb gewoon te veel uren gemaakt.’ Hij maakte inderdaad veel uren. Hij werkte continue, zelfs als hij alleen in zijn appartement zat. Hij moest en zou alle puzzelstukjes vinden en in elkaar passen. Gewoon omdat dat zijn droom zou verwezenlijken. De droom van beste agent ooit worden.

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Night
Moderator
avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 16-12-11
Leeftijd : 22

Passport
Wereld: Parallel
Soort: Shapeshifter
Partner: Ton cœur bat à deux temps, un autre baiser et tu seras mien~ ♥

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   ma dec 26, 2011 12:28 pm

Axel had bijna precies dezelfde hoeveelheid waakzaamheid als Night, want ook hij was uiterst waakzaam ook al leek dat absoluut niet zo. Hij leek het zorgeloze onoplettende typje die geen zak uitvoerde en maar met personen ging sollen, zich niet eens interesseerde in zijn baantje. Hij gedroeg zich er zelfs naar, maar diep van binnen nam hij zijn baan bloedserieus en deed zijn uiterste best om niet te falen. Hij was goed in dit werk, was ook blij dat ze hem hadden geroepen en kon zich daarom niet permitteren om zijn werk verkeerd te doen. Ook hij, de chaoot in het clubje, wist dat het niet onderschat moest worden. Hij was echter een meester in het bedriegen van mensen. Niemand wist wat er achter zijn masker school, welke troebele ziel hij eigenlijk bezat en welke zorgen hij had gehad toen hij klein was. Hij kon mensen met gemak voorliegen, zonder dat ze ook maar merkten dat hij een grote leugenaar was. Dat was wat hem zo geschikt maakte voor undercover en spionage-missies, ook al kreeg hij ze nauwelijks. Vermommen was geen probleem en zich aanpassen qua karakter ook niet. De enige zorg zou moeten zijn dat hij uiterst voorzichtig te werk moest gaan en niet moest laten doorschemeren dat hij het was. Wanneer dat zou gebeuren zou de missie filiaal mislukken.
Niet dat hij dit alles deed natuurlijk. Hij had wel ander werk dan dat, het leek hem wel heel leuk om te doen. Als ze hem zo'n missie aanboden, zou hij het verzoek niet afwijzen. Zeker niet. Alles beter dan het constante onderzoeksgedoe.
'Ik heet Night.' zei Night met een licht bijtende toon in zijn stem. Argyris... Argyris Gyro Hunter was zijn echte naam. Hij had er een vreselijke hekel aan. Zijn naam was bedacht door de grootste hufter die hij ooit had gekend. De man die zijn leven een ware hel maakte, die zijn jeugd filiaal verpestte, die hem opzadelde met vreselijke herrineringen die hem nog altijd achterna zaten in zijn dromen en hem elke nacht wakker hielden. Elke keer dat hij eraan dacht, kreeg hij een misselijkmakend gevoel in zijn maag, wat samen kwam met het gevoel dat hij moest overgeven. En niet alleen dat. De pijn, die ongekende verdomde pijn wederkeerde. Als een flashback waarin hij de hoofdrol speelde. Op dat soort momenten brak het zweet hem uit en klauterde hij het dak op, probeerde afleiding te vinden in de nacht. Afleiding, zodat hij het gezicht van de smeris niet hoefde te zien, zodat hij zich niet nog beroerder ging voelen. Het wad misschien allemaal verleden tijd, maar het zat Nighy nog achterna als de dag van gisteren. Therapie had hij niet gehad, wou het ook niet omdat hij gewoonweg zijn verhaal niet wou delen. Met niemand. Want het was beschamend, pijnlijk en beschamend.
Hoe meer de jongen naast hem praatte, hoe harder hij zijn kaken op elkaar klemde. Axel stampte.zijn kleine leugen helemaal fijn met zijn woorden, alsof het niets andera was dan een stuk glas wat vervolgens verpletterd werd door een olifant. Axel was veel te slim, hij had met een betere leugen moeten komen... Hij had echter niet verwacht dat Axel zo ging doen, hem min of meer ging verhoren. Hij zou er niks om moeten geven, hij had niet eens moeten antwoorden. Want dat was hun relatie. Ze gaven vrij weinig om wat de ander deed en alleen als er iets mis was zouden ze zo tegen elkaar doen... maar er was toch ook iets mis met Night?
Non, non, non! dacht Night terwijl hij zijn kaken ontspande. Hij was er vrij zeker van dat er niks mis met hem was. Hij voelde zich prima, stond op beide benen en had zo nu en dan last van een nachtmerrie? Was dat slecht? Nee. 'Pff, zelfs de beste agent van de hele wereld heeft tijd nodig om te ontspannen. Jij dus ook, mon chèr.' Hij gaf hem een licht duwtje tegen zijn arm. Voor de verandering een vriendschappelijke.

Mon chèr = Mijn schat xD

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 21
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   di dec 27, 2011 12:25 am

‘Dat bedoel ik,’ de woorden kwamen in één ademstocht over zijn lippen, eigenlijk was het niet nodig om ze te zeggen: maar aan de ene kant toch ook weer wel. Het was een onnodige opvulling in de vorm van woorden. En aan de ene kant wreef hij het er nog eens lekker in dat hij er aan de ene kant wel dichtbij had gezeten, met de manier van elkaar behandelen. Natuurlijk zou de jongen zich er hooguit twee dagen iets van aantrekken, er dan genoeg van krijgen; en hem dan weer met een of ander bijnaampje te gaan aanspreken. De ergste waren nog de Franse varianten, aangezien hij die niet wist. Hij had soms overwogen een Frans woordenboek in te slaan, zelf wat woordjes te leren – en dan voornamelijk scheldwoorden, zodat hij wat terug kon zeggen. Maar nog steeds had hij het niet uitgevoerd, en dat zou ook wel zo blijven. Er was niets mis met zijn geheugen, kon je soms als fotografisch beschouwen, maar hij voelde er gewoon net niet genoeg behoefte voor. En dan stopte het nou eenmaal.
Snapte hij het dan niet? Moest hij recht in zijn gezicht gaan schreeuwen? Hij kon geen pauzes nemen, hij kon niet genieten van die luxe genaamd rust. Was hij hier niet aan het werk, dan deed hij het wel in de andere wereld. En hij had altijd wel wat te doen, zoveel werk… Zo weinig tijd. Het werd hier alleen maar erger, en het was maar een kwestie van tijd voordat het ook in die andere wereld zo zou worden. Maar daar waren ze minder ver qua technologie, dus zou het hoogst waarschijnlijk een ware hel worden. Hij slaakte een zucht, trok zich niets aan van de por. Leek alleen nog maar vermoeider te zijn geworden door de woorden.
‘Ik ben niet de beste,’ mompelde hij zachtjes, werd door die woorden toch wel ergens in verlegenheid getrokken. Als je enkel naar inzet keek zou hij wellicht zo op nummer één staan. Maar het ging om wat je deed, in de praktijk. En hij werd meestal te snel afgeleid door dingen, kwam er ook bij kijken dat het gedachtelezen soms niet ging. Vooral de hoogbegaafde mensen waren een hel voor de jongen. Gedachtes die te snel voorbij flitsten, hem koppijn bezorgde en ervoor zorgden dat hij zich niet meer kon concentreren erop. Meestal was hij achteraf dan chagrijnig omdat het hem niet lukt en liep hij boos weg. Nee, hij kon niet zo goed tegen zijn verlies.
Hij keek langzaam op, naar de jongen die daar zat. ‘En je weet dat ik geen Frans spreek,’ merkte hij quasi-beledigd op, ‘Only English and Dutch for me, my… Friend.’ Hij wist niet of hij die benaming wel had moeten gebruiken. Waren ze eigenlijk wel vrienden? Maar het leek zo weinig op haten, anders waren ze vast al eens een keer elkaars haren in gevlogen. En dan zouden ze uit elkaar zijn gehaald, gekoppeld aan een nieuwe partner. Het waren gewoon vriendschappelijke plagerijtjes, en daar zou het ook wel bij blijven. Het was voor zijn part wel goed zo, zolang het niet uitgroeide tot meer haat of meer vriendschap. Dat zou voor onnodige afleiding zorgen.

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Night
Moderator
avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 16-12-11
Leeftijd : 22

Passport
Wereld: Parallel
Soort: Shapeshifter
Partner: Ton cœur bat à deux temps, un autre baiser et tu seras mien~ ♥

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   wo dec 28, 2011 3:13 am

Oke, hij moest toegeven dat áls hij Axel weer een nieuwe bijnaam zou geven, Axel dat ook gelijk zou doen en dan vooral gebruik zou gaan maken van zijn echte naam wat vervolgens zou leiden tot irritatie van Night's kant. En niet gewone irritatie. Maar ja, wat kon Axel daar nou aan doen? Het was misschien zo dat ze als partner's veel van elkaar wisten maar dat dáchten ze maar. Night wist half niet zoveel over Axel als hij dacht, noch had hij Axel verteld over zijn verleden en leven. Niet dat hij de jongen er niet mee vertrouwde. Axel was juist degene die hij het meest vertrouwde maar punt 1, het zou hem waarschijnlijk niet eens interesseren. Punt 2, hij zou zich hoogstwaarschijnlijk niet groot kunnen houden wat inhield dat hij óf in tranen zou uitbarsten, óf hij zou zich gaan afreageren op voorwerpen, zich inbeeldend dat het de hufter was. Zo had hij ooit wel eens een metalen vuilnisbak lopen slopen, die er op het eind uitzag als één prop gekreukeld metallic pakpapier. Tja, beter op voorwerpen dan op mensen, zei hij altijd zelf. En punt 3, hij had ondanks alles wat gebeurt was nog wel een trots. Hij wou niet bekend staan als één of andere aansteller. Er waren mensen die ergere dingen hadden mee gemaakt en daarnaast was zijn jeugd niks, ook al was het niet alleen bij klappen gebleven.
Night kon zien dat zijn woorden hem niet holpen, al wou hij dat wel. Het was niet erg leuk om Axel vermoeid te zien. Bij hemzelf was het een heel ander verhaal want bij hem kwam het gewoon omdat hij soms een hele nacht wakker lag (en daardoor soms op werk in slaap viel), maar bij Axel... Hij leek altijd zo hard te werken voor zijn baan en voor zijn droom. Hij durfde te wedden dat hij elk moment bezig was om het juiste puzzelstukje te vinden in een gigantisch grote puzzel, ook al had hij zijn computer niet bij de hand. Dan dacht hij waarschijnlijk verder na. Night kon zich goed voorstellen dat zijn gedachten steeds maar bezig waren, niet eens een pauze namen behalve wanneer hij sliep al betwijfelde Night of de jongen überhaupt sliep. Waarschijnlijk maakte hij overuren, ging waarschijnlijk door tot 4 uur 's nachts... Voor eens voelde hij spijt voor Axel.
'Nóg niet, nee. Maar weet je, je zult ook nooit de beste worden als je zo door gaat. Je maakt jezelf kapot. Werk, werk, werk... Er komt ooit echt een moment dat je eraan onderuit gaat.' Hij fronste lichtjes, bezorgd om de jongen en dat bleek ook uit zijn woorden. Als Axel nu zou gaan zeuren, hem ongelijk zou gaan geven, zou hij hem serieus in het gezicht slaan. Het was gewoon niet goed... Het was niet goed wanneer je zó hard werkte dat je er bijna onderuit aan ging. Dat zou Axel echt niet de beste agent maken. Hij zou alleen maar ziek worden, depressief zijn en dat terwijl agenten nog altijd wel hun werk met genoegen deden. Agenten hadden uiteraard voor de baan gekozen omdat het ze leuk leek, of interessant of het was gewoon het beroep dat bij ze paste. Zelf zou Night niet voor agent hebben gekozen maar toch vond hij het geen slechte baan. Soms saai door al het onderzoek maar hij deed in ieder geval zijn werk. Hij vond dat Axel eerst maar plezier in zijn werk zou moeten vinden, óf de rust in zichzelf voor hij voor zo'n doel zou gaan. Maar ja, wie was hij om hem daarvan te overtuigen?
'Then you have to either learn it, or you'll have to deal with it, chèr.'

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 21
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   wo dec 28, 2011 8:59 am

Hoewel het anderen nooit zou opvallen, zou Axel boven ze uitstijgen wat waakzaamheid betreft. Vandaar dat, als hij al sliep, dit moeizaam was en hij meestal eindigde in staren naar het plafond. Dit kon hij dan niet lang uithouden omdat het gewoon te zinloos was, en dan ging hij weer verder met zijn werk. Zíjn werk, dus niet dat wat hem werd opgedragen. Natuurlijk keek hij nog eventjes door de dossiers, vond de oplossing meestal na een uurtje en ging dan weer verder met wat echt belangrijk was. Zijn slaap was licht, te licht. En daardoor kon hij hem maar moeilijk vatten. Hij was nooit veilig, alles en iedereen herkende hem. En door menige Travelers was al ontdekt dat hij de enige in zijn soort was die geboren was op deze wereld. De parallelle tweelingbroer van de originele. En zijn andere wederhelft was er niet meer, begraven ergens diep onder de grond. Dus hij was gedwongen altijd waakzaam te zijn, want het zou niet lang duren of ze hadden het door. Dat hij enkel en alleen voor zichzelf werkte, en zo neutraal was als maar kon. De hebzucht maakte hem misselijk en daarom wilde hij er een einde aanmaken. Daarom wilde hij de beste agent zijn, omdat die de meeste informatie had. Informatie die hij nodig had, om zijn puzzel af te maken.
Hij slaakte een diepe zucht, zweeg eventjes. Uiteindelijk hief hij zijn blik op, staarde naar de heldere hemel. Het was nog niet donker genoeg om sterren te zien, maar dat zou ook niet meer lang duren. Dit was een van de enige plekken waar je nog sterren kon zien, ze echt letterlijk kon tellen – totdat je deze kwijtraakte. De rest werd allemaal overspoeld door industrie, en het zou een kwestie van tijd zijn voordat ook het platteland een soortgelijk lot zou moeten ervaren. Het platteland… Het enige wat nog zuiver was. Onaangetast en simpel. Zelfs het Amber kon er niets verpesten, omdat er nog niets verpest was. En toch was het vreemd… Daar was de eerste scheur gecreëerd. En toch was het nog steeds zuiver… Ach, dat was nu niet belangrijk.
‘En als ik eraan onderuit ga,’ prevelde hij zachtjes, ‘Zal ik eindelijk een rust kunnen ervaren waar ik diep van binnen zo naar smacht.’ Hij staarde nog eventjes naar de hemel, waarna hij een zijdelingse blik op zijn collega wierp. ‘Denk je dat ik vrijwillig aan slaapgebrek leidt, mijn beste? Ik zou dolgraag willen slapen zoals jij dat doet achter je bureau. Maar dat zit er bij mij gewoon niet in. En daarom heb ik het leven van een workaholic opgepikt, om mezelf uit te putten. Ik wéét wat ik doe, dus maak je maar geen zorgen.’ Zijn zwakke lachje dat zijn woorden moest verzachten zou waarschijnlijk genegeerd worden door de ander. Dat werd hij altijd, hij versterkte het probleem alleen maar. Maar het was gewoon een automatisme.
Hij trok een wenkbrauw, keek de ander spottend aan. ‘Or I just make you stop doing it, I prefer that option. Besides, why can’t there be a third option? If there would’ve been third ones, they would’ve been a solution to so many things…’ Weer die filosofie van hem. Het was niet eens volwassen, maar hij deed het gewoon. Hij dacht graag na, daar was toch niets mis mee? Het was zijn vorm van rust, en die had hij hard nodig.

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Night
Moderator
avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 16-12-11
Leeftijd : 22

Passport
Wereld: Parallel
Soort: Shapeshifter
Partner: Ton cœur bat à deux temps, un autre baiser et tu seras mien~ ♥

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   do dec 29, 2011 1:06 am

Hij wist niet of Axel er wat om zou geven, maar het was niet bepaald leuk om de persoon die je het meest vertrouwde te zien lijden onder stress, druk en slapeloosheid. Of hij Axel als een vriend zag, wist hij nog niet echt. Hij zag hun relatie eigenlijk meer als een soort haat-liefde relatie, als rivalen. De ene keer irriteerden ze elkaar enorm, maar de andere keer schoten ze elkaar weer te hulp en Night kon het niet helpen maar zich zorgen maken... Maar maakte dat hem juist niet een soort van vriend? Ugh, hij wist het niet meer. Hij wou er niet meer over na denken. Hun relatie nu was prima en hij zou het eigenlijk ook niet anders willen, al liet hij dat soms niet blijken uit zijn pesterijen maar dat was gewoon voor de lol, niet eens gemeend of zo.
'Do whatever you like...' zei Night uiteindelijk maar, vond zijn antwoord eigenlijk geen mep waardig. Hij zou hem toch niet over kunnen halen, dus besloot hij maar hem te laten en eens te kijken wat ervan zou komen. Hij zou het knap vinden als Axel niet onderuit zou gaan aan de hoeveelheid werk die hij deed... Maar toch, hij had zo het idee dat er met een beetje hulp een enorme last van zijn schouders getild zou worden. Want waarom zou je iets loodzwars alleen tillen wanneer je het ook samen kon? Het gewicht zou aanzienlijk minder worden en je zou ook het tilwerk beter kunnen doen... Als Axel dát nou eens in overweging nam...
Een grijns sierde zijn gezicht toen Axel weer Engels begon te praten, een derde optie bedacht voor het gedoe met zijn moedertaal en schoof toen vanzelf ietsje dichter naar Axel toe. 'Then make me.' zei hij toen uitdagend met een soort van plagerige toon in zijn stem. Die toon betekende nooit iets goeds. Dat wisten veel mensen al...

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 21
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   do dec 29, 2011 2:40 am

Dit waren de momenten waarin hij altijd in verwarring raakte over zijn relatie met zijn collega. Het ene moment ging hij zowat dood aan irritatie omdat deze niets uitvoerde, of hem de hele tijd zat te pesten. Weigerde serieus te doen, te snel conclusies nam omdat hij er geen zin meer in had, dingen afraffelde, en noem het maar op. Terwijl hij altijd probeerde pietje precies te zijn. Voor alles was bewijs nodig, ieder detail moest tot in de puntjes uitgelegd worden en het was een schande als je iets verkeerd deed of had gedaan. Hij kon het zichzelf ook nooit vergeven als hij verkeerd zat wat zijn werk betreft, ging dan juist nog harder werken om het beter te doen. Misschien niet de beste optie, kon beter nog eens kijken naar wat hij precies fout had gedaan en ervan leren. Maar hij wilde niet geconfronteerd worden met zijn fouten, dat had hij gewoon niet in zich.
En dat anderen niet konden begrijpen dat hij zijn nachtelijke werk enkel alleen kon doen hadden pech. Niemand mocht ervan weten, van zijn… Undercover gedoetjes. Hij was in beiden werelden undercover, en had eigenlijk geen plek waar hij veilig zou kunnen zijn. Hij had constant die angst dat hij ontmaskerd zou worden. En als dat zou gebeuren… Dan zou het een kwestie van zijn voordat de andere wereld dat ook zou doen en hij echt in de problemen zat. Dan zou zijn leven een complete chaos worden, zou hij nergens meer terecht kunnen. Maar als hij zijn onderzoek op tijd af zou kunnen krijgen… Dan was het het allemaal waard.
Er leek een schok door zijn gehele lichaam te gaan, ging automatisch rechtzitten en staarde voor zich uit. Nee, alsjeblieft nee. ‘Night, ik… Ik heb hier nu echt geen zin in,’ mompelde hij zachtjes, wist maar al te goed waar de ander op doelde met die woorden. Hij was moe, maar weigerde te slapen. Zoals altijd. Hij schoof weg van de ander, maakte de afstand weer groter. Het was al te laat, het zou zo door blijven gaan totdat hij geen kant meer op kon. Kon Night weer eens blij een vreugde dansje doen doordat hij toch zijn zin kreeg achteraf. Vreselijk was het altijd, maar ja… Wat deed je eraan?

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Night
Moderator
avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 16-12-11
Leeftijd : 22

Passport
Wereld: Parallel
Soort: Shapeshifter
Partner: Ton cœur bat à deux temps, un autre baiser et tu seras mien~ ♥

BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   do dec 29, 2011 9:23 am

Precies zoals Night verwacht had, ging Axel iets verder van hem weg zitten zoals hij altijd deed wanneer hij dichterbij kwam. En dan konden de spelletjes beginnen want elke keer dat hij dichterbij kwam, zou hij achteruit gaan en steeds zo door tot hij niet meer verder kon. Het was altijd grappig om het de ander zo ongemakkelijk mogelijk te maken omdat die nog steeds niet wist hoe hij ermee om moest gaan en alleen maar zenuwachtig gestamel uit kon brengen. Night vond het enkel en alleen leuk, hij viel niet voor de jongen of zo. Liefde was voor hun sowieso uit den boze door het partnerschap. Niet dat dat Night wat kon schelen of zo want hij zou sowieso alles wat illegaal was doen, maar hij voelde niks. Alleen dat hij om de jongen gaf en dus niet alleen maar een bloedhekel aan hem had. Hij was wel schattig, dat moest Night toegeven. Dat witte haar was erg mooi en hij zou hem ook niet met een andere haarkleur kunnen voorstellen, eveneens als zijn ogen die bloedrood in het licht van de enkele lantaarn schitterden. Bij zichzelf vond hij ze niet zo heel bijzonder, al moest hij toegeven dat hij in zekere mate tevreden met zichzelf was. Hij was mentaal nog stabiel, hij was meer dan blij met zijn uiterlijk en liet het vaak ook wel blijken waardoor mensen hem arrogant vonden. Niet zo heel erg, vond Night. Beter arrogant dan onzeker, dacht hijzelf.
'Pff, je wordt saaier met de dag.' zei Night alleen, schoof weer een paar centimeter dichterbij, wetend dat Axel weer naar achteren zou schuiven. Hij luisterde niet naar hem. Misschien had hij er geen zin in, maar juist áls hij hem zou plagen zou hij misschien wat opklaren. Nou ja, hij zou in ieder geval pissig zijn en dat was veel beter dan hij nu was, stil en depressief.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Don't make a sound.   

Terug naar boven Go down
 
Don't make a sound.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» New friends to make [Seth]
» Maybe you can make it interesting...

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Geminus :: Parallel World :: West :: Vuurtoren-
Ga naar: