IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Here today, gone tomorrow~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Elijah

avatar

Aantal berichten : 9
Registratiedatum : 25-12-11

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: Who will give me comfort when it's cold?~

BerichtOnderwerp: Here today, gone tomorrow~   wo dec 28, 2011 11:25 am

Hij wou dat het stopte... Hij wou dat alles stopte, ophield met bestaan. Hij wou dat alles en dan ook echt alles zou verdwijnen, oplossen als suiker in water. Alles was te luid, te druk en te benauwend. Hij had het gevoel dat iemand zijn keel dichtkneep en steeds strakker dicht kneep, hem probeerde te laten stikken. Hij wou maar dat er iemand was die het deed. Dan zou hij van deze pijn verlost zijn. Pijn, de hele wereld bestond uit pijn en niets meer dan dat. Het klemde zich zo vast als een bankschroef om zijn borst, hij wou het uitschreeuwen maar hij kon het niet. Zijn zware ademhaling weerhield hem ervan en zijn korte benen hielden maar niet op met rennen. Elijah wrong zich in een blauwe flits tussen de mensen door, wat prima ging door zijn dunne postuur en struikelde bijna over losliggende stenen of over andermans voeten. Toch stopte hij niet. Hij wou weg, zo ver mogelijk en misschien zelfs over de verre oceaan. Het maakte hem niet uit waar hij belandde, zolang het maar niet dáár was. Alles beter dan daar. Zelfs een krottenwijk zou hij nog prettiger vinden.
Hijgend kwam Elijah tot stilstand, tranen rollend over zijn bleke bolle wangen, in een steegje. Het scheelde niet veel of hij zou hyperventileren. De stekende pijn was nog zeer aanwezig in zijn borst, veroorzaakt door de twee personen die hem eigenlijk zouden moeten steunen. Zijn ouders... Zijn ouders die haast nooit naar hem omkeken en veel.liever naar zijn oudere broer keken. Elias... Elijah liet zich met zijn rug tegen de muur op de grond zakken, barstte in tranen uit en verborg zijn gezicht in zijn handen als een angstig kind. Zo zag hij er ook uit. Ineengekrompen, bleek, gezicht nat door tranen. En zo voelde hij zich ook. Hij had niemand meer... zijn ouders leefden weliswaar nog, maar voor hem waren ze al dood. Ze waren nu slechts geesten in een huis... Miserabel en verscheurd en verblind door verdriet, en ze keurden hun laatste zoon niet eens een blik waardig. Alsof hij er niet was en er ook nooit was geweest. Als lucht, als niks. En Elijah wist zeker dat hij in hun gedachten diep in de vergetelheid zou vallen. Ze zouden hem vergeten, niet eens meer weten wie er naast Elias op de foto stond... En ze zouden niet eens verdrietig zijn om zijn dood... Niks, dat was Elijah in hun ogen.
Op een gegeven moment moet de bom echt ontploffen en vandaag was het daar de tijd voor. Elijah was het zat, wou ze niet zien wegkwijnen en wou niet eens meer naar hun kijken. Ze waren een schande, konden niet eens op hun zoon passen die dankzij hun dood zou kunnen gaan van de honger. Zij aten zelf sowieso niks maar ze hadden nog wel een zoon die een hele toekomst voor zich had! Nee, die hadden ze niet meer, had Elijah zich bedacht. En zo snel hij kon, was hij weggerend om te verdwijnen uit hun levens omdat hij toch niet bestond en zij ook niet meer. Ze waren gewoon dood, overleden op de dag dat Elias overleed...

A X E L

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   wo dec 28, 2011 12:25 pm

De frisse ochtendlucht deed de jongen goed. Hij moest zichzelf altijd forceren om koffie te drinken, vond het maar vies spul. Maar wilde hij wakker blijven, dan moest het wel. Maar in de vroege ochtend was het nooit nodig, de frisse lucht was genoeg om hem wakker te houden. Hij wilde dolgraag het advies van anderen opvolgen: meer slapen. Maar als het niet ging, ging het niet. Hij had geen ADHD maar kon toch moeilijk stilzitten. Het kwam gewoon door het feit dat hij vrijwel altijd wat te doen had, hij kon het zich niet permitteren om meer rust te nemen dan nodig. Er was zoveel te doen, en zo weinig tijd. Soms wilde hij gewoon de tijd stilzetten, alles doorwerken tot hij erbij neerviel, en als hij klaar was mocht de tijd weer lopen. Dat zou dingen zoveel gemakkelijk maken.
Zijn handen verborgen in de zakken van zijn jas, gewoonweg omdat hij zijn handschoenen was vergeten en het best fris was. Het was al winter, maar de winter had zich nog niet laten zien. Niet dat hij het erg vond. Hoewel hij de winter wel fijner vond dan de zomer. Hij was en bleef een albino, wat betekende dat hij snel verbrande als het erop aankwam. Maar zijn lievelingsseizoen bleef nog de lente. De zachte zonnestralen die niet zo heftig waren dat ze ervoor zorgde dat hij verbrande, maar niet de koude die hem deed rillen.
Hij bleef stilstaan wanneer iets een beetje tegen hem op botste, draaide zich een kwartslag zodat de persoon erlangs kon. Maar hij… Had niemand gezien. Hij draaide zich geheel om, keek een beetje om zich heen. Tot hij het kleine rennende jongetje spotte. Hij keek over zijn schouder. Niets of niemand die hem achterna zat… Vreemd. Maar de nieuwsgierigheid werd al snel te groot en hij zette de achtervolging in. Natuurlijk was het moeilijk voor hem om door de, nu al zo vroeg gevormde, mensen massa heen te komen. Hij was langer, en kon dus moeilijker dingen ontwijken.
Uiteindelijk bleef hij staan, zijn ademhaling iets sneller dan normaal. Maar met zijn conditie was niets mis, dus hij kon wel langer zo blijven doorgaan. Denk, Axel, denk! Hoe kon hij dat kleine jongetje terugvinden? Hij sloot zijn ogen, dacht eventjes na. Wat voor gedachtes zou iemand hebben die zo wegrende voor niets? Ineens hoorde hij het, zag hij het. Zijn ogen schoten open, draaide zich richting het steegje en rende erin. Hij keek om zich heen, rende eerst langs het kleine gestalte – maar het gesnik had zijn aandacht getrokken. Hij zette langzaam een paar stappen achteruit, tot hij zo ongeveer voor de ander stond. Hij draaide zich geheel naar deze, ging langzaam door zijn knieën. ‘Heey,’ fluisterde hij zachtjes, ‘Wat scheelt er?’ Hij hield zijn hoofd een tikje schuin, aarzelende glimlach op zijn gelaat. Hij was niet zo goed met kleine huilende kinderen, maakte het meestal alleen maar erger. Maar hij kon dit jongetje toch niet zomaar laten zitten huilen in een steegje alsof er niets aan de hand was?

» Hopelijk kunt U er wat mee c:

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Elijah

avatar

Aantal berichten : 9
Registratiedatum : 25-12-11

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: Who will give me comfort when it's cold?~

BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   wo dec 28, 2011 1:05 pm

Hij had niet echt door dat iemand hem achterna zat. Daar lette hij niet op, noch lette hij op de mensen. Hij was klein en daarbij ook snel dus hij kon zich makkelijk voortbewegen. Bovendien was hij te bezig met zichzelf en met huilen. Dan ging hij niet op andere mensen letten. Hij moest gewoon weg, ergens heen waar niemand was en waar hij gerust even op.zichzelf kon zijn om uit te huilen en na te denken over wat hij verder moest doen. Want 1, hij had geen huis meer. 2, met het inkomen wat hij nu verdiende kon hij alleen eten halen. En 3, hij had geen idee waar hij was. Hij was de buitenwijk gewend waar ze in een goedkoop huis hadden gewoond. Hij wist niets van de stad af, vooral omdat hij er nooit kwam om de post te bezorgen. Hij kocht alles in de supermarkt dichtbij hun huis en hij had nooit veel nodig. Boeken, schrijfpapier en pennen waren genoeg.
Elijah snikte zacht terwijl hij daar zat, voelde zich ellendig en gewoonweg verstoten. Hij kon niet geloven dat zijn ouders hem dit aandeden, hem gewoon negeerden en alleen maar keken naar hun zelfmedelijden, alsof zij de enige waren die hadden geleden door zijn dood. Elijah was er maanden kapot van geweest maar nu had het gewoon een plek gekregen. Bij zijn ouders was dat blijkbaar niet zo.
Hij schrok toen hij een stem hoorde. Zijn hoofd schoot omhoog en hij keek Axel recht aan, zijn ene oog groot met dezelfde blik als die van een hert die in de koplampen van een auto keek. Een tijdje bleef hij zo staren, alsof hij door hem heen probeerde te kijken maar daarna sprong hij op en rende hij vliegensvlug de steeg uit, liet de jongen daar achter.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   do dec 29, 2011 2:40 am

Zou hij zijn ouders kwijt zijn geraakt? Wellicht. Het jongetje leek hem te klein en jong om nog echt voor zichzelf te kunnen zorgen, en het was duidelijk dat hij gewoon van deze wereld kwam. Misschien was hij gewoon een onschuldige burger die in paniek was geraakt toen hij zijn ouders niet meer terug kon vinden. Ja, dat moest het wel zijn. En met zijn droom om beste agent te worden, en gewoon die drang om anderen te helpen, voelde het als zijn plicht om dit jongetje terug te brengen naar zijn ouders.
Maar er was dit punt waar alles stil leek te staan. Zijn ogen die groter werden, zijn mond die een beetje openviel. Het viel hem nu pas op… De witte haren. En vooral nu hij dat roos… Lichtrode oog zag. De andere kon hij niet zien omdat deze verborgen zat achter de witte lokken van het jongetje. Was hij dan werkelijk niet de enige in zijn soort? Hij was nog nooit iemand anders gekomen die ook kenmerken had van het albinisme. Maar vreemd genoeg nam het wel in één tel die grootse eenzaamheid weg die hij altijd had gevoeld. Iedereen keek hem altijd raar aan, op school kende werkelijk iedereen hem omdat hij zoveel opviel met zijn uiterlijk… En hij was er bijna van overtuigd geweest dat hij de enige was op deze godvergeten wereld die een albino was. Tot nu dan. Nu dat huilende jongetje daar zat, hem bang aankijkend.
Maar de tijd stond niet stil. Het leek alleen slomer te gaan. Door zijn schrikreactie, waarbij hij zich afzette met zijn hakken – maar geen evenwicht wist te vinden, en dus maar op zijn achterste viel. Had hij eerst moeten toekijken hoe het jongetje was opgesprongen en wegrende. ‘W-Wacht!’ riep hij hem na terwijl hij zo snel mogelijk overeind kwam, de achtervolging inzette. Hij moest en zou dit jongetje helpen, wat er ook aan de hand was. Hij was en bleef nog steeds in het nadeel met zijn lengte, die toch stiekem aan de kleine kant was.
Hij wist niet waar de ander naartoe ging, waar hij naartoe ging. Maar het deed er niet toe, hij moest en zou hem stoppen. Hij wilde niet falen, nee alles behalve dat. Maar ook gewoon… Hij wilde niet weer die eenzaamheid voelen, die eeuwige eenzaamheid. Hij wilde hem uit zijn leven bannen, en misschien bood dit persoon hem een kans om dat voor eens en altijd te doen. Hij kon hem nu niet laten gaan. Nee, het kon gewoon niet. Dus deed hij dat ook niet.

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Elijah

avatar

Aantal berichten : 9
Registratiedatum : 25-12-11

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: Who will give me comfort when it's cold?~

BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   do dec 29, 2011 5:54 am

Hij had niet eens kunnen nadenken of zijn benen kwamen al in beweging om te maken dat hij weg kwam. Hij kon het niet helpen. De paniek zat gewoon te hoog en elk klein dingetje had hem aan het schrikken kunnen maken. Dat had de onbekende jongen dus gedaan. Elijah gaf hem niet de schuld, hij had niet kunnen weten dat hij zou wegrennen. Hij had hem proberen te helpen... Helpen... De jongen had net zoals hem wit haar en roodachtige ogen. Hij was ook een albino... Zou hij dezelfde experimenten als hem hebben ondergaan? Zou hij ook zoveel hebben geleden? Misschien... Misschien had hij toch niet moeten wegrennen... Want het bleek dus dat hij en Elias niet de enige waren die de vreselijke proef waren ondergaan. Elijah beet op zijn lip maar struikelde toen over een losliggende stoeptegel, waardoor hij face-first op de grond af suisde. Hij kwam met een klap neer, en een stekende pijn ging door zijn hoofd. Hij hoorde mensen schrikken, schoot toen gelijk overeind en glimlachte ongemakkelijk naar de mensen. 'Het gaat wel.' zei hij zachtjes maar de mensen bleven geschrokken kijken. Hij vroeg zich af waarom, maar voelde toen een bries tegen zijn rechteroog. Vliegensvlug legde hij zijn hand over zijn oog en maakte aanstalten om op te staan en weg te rennen maar viel terug op zijn knieën door een stekende pijn in zijn knie, die over de grond had geschuurd toen hij viel. Dit was leuk, zeg... Hij was vernederd, mensen waren zich doodgeschrokken door zijn oog en nu had hij ook nog eens pijn. Hij voelde weer tranen opwellen in zijn ogen. Kon het nog slechter worden?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   do dec 29, 2011 6:34 am

Hij ging niet snel genoeg, begon de ander uit het oog te raken. Hoewel het al meehielp dat hij nu wist hoe de ander eruit zag. Maar hij was gewoon zo klein, en alle anderen waren zo groot… Het gevoel van onmacht kwam weer boven kruipen, voelde hoe tranen in zijn ogen begonnen te prikken. Hij klemde zijn kaken op elkaar, hij kon hem nu niet kwijt raken. Het was misschien de enige kans zijn die hem ooit geboden zou worden om die eenzaamheid de rug toe te draaien. Al zou hij het jongetje enkel kunnen helpen, het zou helpen. Dat wist hij zeker.
Hij wilde schelden, maar klemde in plaats daarvan zijn kaken op elkaar en ontblootte zijn tanden een beetje. Waar kwamen al die hinderende mensen toch vandaan? Ze waren enkel en alleen obstakels die ervoor zorgden dat hij de ander niet kon bereiken. Hij probeerde vaart te maken, maar het ging gewoon niet. Teveel mensen, teveel van… Hem. En de ander was zo klein dat hij overal gemakkelijk doorheen kwam, hem zo achter zich liet. Waarom was hij eigenlijk weggerend? Paniek waarschijnlijk. Die zou wel wegebben… En tot die tijd zou hij hem proberen bij te houden, te volgen.
Uiteindelijk bleef hij staan, was de ander uit het oog geraakt. Lag het aan hem… Of was hij ineens nog kleiner geworden? Hij liep langzaam richting de plaats waar hij hem uit het oog verloren was, slaakte opgelucht een zucht wanneer hij het jongetje toch weer zag. Hij was waarschijnlijk gevallen of iets dergelijks. Rustig liep hij naar de ander toe, aarzelde eerst eventjes, maar legde uiteindelijk toch zijn hand op zijn schouder. ‘Gaat het?’ vroeg hij zachtjes, besteedde geen aandacht aan de mensen om zich heen. Hij had al genoeg situaties gehad waarin alle ogen op hem gericht waren. Het was waarschijnlijk ook heel erg vreemd om twee jongens bij elkaar te zien die overduidelijk albino’s moesten zijn.
Hij slaakte een zucht, wist eventjes niet meer wat hij moest doen. Uiteindelijk maakte hij een besluit en begon een beetje aan de ander te trekken, omdat het anders niet ging werken. Uiteindelijk kreeg hij een arm onder de knieholtes en zijn andere ter hoogte van zijn schouders, en kon hij hem zo optillen. Ging rechtstaan en begon te lopen. Het deerde hem niet of de ander een protest zou uitvoeren, hij zou hem gewoon blijven dragen. Maar of hij nou rechtstreeks naar het eerste beste politiebureau zou gaan… Of toch eerst naar zijn appartement wist hij niet. Maar ze waren beiden dezelfde richting op, dus zoveel maakte het op het moment niet uit.

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Elijah

avatar

Aantal berichten : 9
Registratiedatum : 25-12-11

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: Who will give me comfort when it's cold?~

BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   do dec 29, 2011 9:53 am

Stomme experimenten, stomme injecties, stomme ouders... Voor even leek hij de hele wereld te haten voor zijn hardheden. En niet alleen de wereld, hij haatte de mensen die er woonden. De mensen die hem nu geschrokken aangaapten, hem waarschijnlijk vreemd vonden en niet eens aanstalten maakten om hem te helpen. Ze vonden hem vast en zeker een mutant, één of ander buitenaards wezen wat hier niet hoorde, terwijl de arme jongen alleen maar het slachtoffer was van experimenten die hem zo verminkt hadden. Maar dat wisten zij natuurlijk niet, toch vond hij dat ze hem niet zo moesten aangapen. Het was vervelend, gaf hem het gevoel dat hij anders dan alle anderen was terwijl het alleen maar op extern gebied was. Hij was geen buitenaards wezen, hij zag er gewoon zo uit! Ze wisten misschien niet beter maar toch, hijzelf zou niemand zo aanstaren. Dat was gewoon onbeleefd.
Elijah hoorde zichzelf weer snikken, vroeg zich af wanneer hij was begonnen met huilen maar het maakte ook niet meer uit. Hij huilde immers erg vaak dus erg vond hij het niet. Hij zette zijn handen op de grond, wou net weer proberen op te staan maar voelde toen een hand op zijn schouder. Hij schrok opnieuw, keek op naar de persoon die hem vroeg of het ging en merkte dat het diezelfde jongen was. Hij was hem achterna gerend... 'E-Ehm... Prima...' loog hij zachtjes, werd het volgende moment opgetild door de jongen. Wacht, wat ging hij met hem doen, dacht hij gelijk. Zonder er ook maar over na te denken begon hij met zijn benen te schoppen en te roepen. 'Het gaat wel, het gaat wel! Zet me neer!' riep hij paniekerig uit, protesteerde hevig. Hij sloeg Axel in zijn gezicht, iets waar hij achteraf spijt van kreeg maar hij was sowieso niet sterk dus pijn had het vast niet gedaan. Toch stopte hij niet, ging verder met zich verzetten maar de jongen was toch echt sterker. Dat was wel zo logisch. Hij was waarschijnlijk 17, hijzelf was 12 en bovendien een klein onderdeurtje. Die kon niets doen tegen een jongen die ongeveer drieënhalve kop groter was.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Axel
Administrator
avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 13-12-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Ik ben een zwerver in een doos met een laptop.

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: ❝ I'd rather have oxygen ❞

BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   do dec 29, 2011 12:07 pm

Waarom… Waarom wilde hij koste wat het kost voorkomen dat hij het jongetje kwijtraakte? Hij kende hem amper. En toch was hij bijna wanhopig aan het worden. Kwam het door het feit dat deze zijn eenzaamheid wegnam, die zelfs Night niet had weg laten verdwijnen voor een bepaald moment met zijn plagerijtjes. Zelfs dan moest hij er nog aan denken. Hij dacht er altijd aan, was daarom ook zo vastberaden over zijn dingen. Want hij had niets anders, hij was geheel alleen op deze wereld. En toch had dit jongetje met maar een blik ervoor kunnen zorgen dat hij anders was gaan denken, maar hoe? En waarom hij? Omdat ze beiden qua uiterlijk zoveel op elkaar leken? Zijn kenmerken natuurlijk wat erger, en hij was ook ouder en groter. Maar voor de rest kon hij niet zoveel verschillen tussen hun bepaalde kenmerken opnoemen.
Hij had wel doorgehad dat het jongetje loog. Als het ging zou hij niet huilen, en zou hij niet gelijk zijn weggerend. Zou hij niet aan het rennen zijn geweest om mee te beginnen. Daarom had hij ook besloten hem alsnog mee te nemen. Maar wist nog steeds niet waarnaartoe precies. ‘Rustig, rustig,’ fluisterde hij nogal zinloos, er zou toch niet naar hem geluisterd worden. Steeds meer mensen die omkeken. Het was toch ook een ware voorstelling, of niet? Twee albino’s, waarvan er eentje een beetje aan het schreeuwen was.
Hij liep eerst gewoon door, was een meester in het negeren van aandacht. Maar toen een vlakke hand zijn wang zachtjes raakte bleef hij abrupt stilstaan. Hij keek naar het jongetje, wist moet moeite een krampachtige glimlach op zijn gelaat te krijgen. ‘Nou, nou,’ mompelde hij, ‘Sinds wanneer ben jij zo dwars? Hoe vaak moet ik nog zeggen dat je je oudere broer niet mag slaan?’ Zo, dat ook weer geregeld. Dan was het al wat minder opvallend, dat het heel toevallig twee witharige jongens waren. Deed net alsof de ander zijn broertje was, dan kwam het wel goed.
Ineens had hij zijn besluit genomen. Hij kon de ander niet meenemen naar de politie, of naar de FBI. Deze zouden hem wellicht gelijk doorverwijzen naar de Geminus afdeling door zijn uiterlijk en hij wist wat dit verder betekende. Het was beter als hij hem gewoon meebracht naar zijn appartement en daar wel verder zou kijken, wie weet zou het niet zo lang duren of hij zou ergens een advertentie in de krant zien dat hij gezocht werd of iets dergelijks. En hij kon zijn ouders heus wel op eigen houtje vinden.

_________________

"They say that there's no such thing as paradise..."
"And they're right"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://geminus.actieforum.com
Elijah

avatar

Aantal berichten : 9
Registratiedatum : 25-12-11

Passport
Wereld: Origineel
Soort: Traveler
Partner: Who will give me comfort when it's cold?~

BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   za dec 31, 2011 2:47 am

Het zag er misschien gek uit voor de anderen, twee albino's waarvan de ene schreeuwde en zich verzette tegen de ander, maar dat kon Elijah even weinig schelen. Hij wou niet meegenomen worden door één of andere vreemdeling, die gek genoeg ook albino was, maar god mocht weten waar hij hem mee naar toe nam en wat hij van plan was. Hij was al bang, werd zowaar nog banger omdat hij simpelweg geen vreemden vertrouwde en vaak altijd vlug maakte dat hij weg kwam wanneer iemand hem aan sprak. Hij durfde het gewoon niet meer, niet zonder Elias aan zijn zij. HIj voelde zich niet veilig zoals gewoonlijk, noch voelde hij zich vertrouwd met zijn omgeving en dergelijke. En nu dook er opeens een figuur op die hem opraapte en hem mee nam naar waar dan ook.
'Rustig, rustig.' hoorde hij zachtjes maar hij stopte niet hierdoor. Hij balde zijn handen tot vuisten, begon hem op zijn hoofd te slaan ookal kwam het waarschijnlijk niet veel harder aan dan een slechtgeworpen bal. 'Zet me neer!' riep hij nog steeds, schopte met zijn benen ook al haalde het niet erg veel uit. Hij probeerde gewoon alles uit om los te komen, hij zou de jongen zelfs kunnen knijpen maar dat kwam op het moment niet in hem op. Maar abrupt stopte hij zijn verzet toen de jongen iets zei. 'Sinds wanneer ben jij zo dwars? Hoe vaak moet ik nog zeggen dat je je oudere broer niet mag slaan?' Hij liet zijn vuisten zakken, stopte met het trappen en keek Axel met één groot oog aan. Eigenlijk... Leek Axel ook best wel op Elias. Zijn haar, zijn ogen, de manier waarop hij glimlachte... Elias had alleen dat rode op Axel's wang niet, was iets langer dan Axel en vanzelfsprekend was zijn gezicht ook anders. Maar toch... Als deze jongen Elias' uniform zou dragen, zou Elijah hem voor Elias kunnen aanzien. Hij beet lichtjes op zijn lip, besloot toen maar zijn verstand te gebruiken in plaats van zijn vuisten. 'W-Waar breng je me naar toe?' vroeg hij zachtjes. Hij keek hem ietsje kalmer aan, maar nog wel wantrouwend.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Here today, gone tomorrow~   

Terug naar boven Go down
 
Here today, gone tomorrow~
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Geminus :: Original World :: Zuid :: Winkelcentrum-
Ga naar: